Thursday, November 10, 2011

To all my visitors

You can see the latest work by clicking my site of November. Google does funny things with my site, so click on the second mention and you can read more!!! Also, please leave a comment. You need the page that begins: Geen Titel. Cheers everyone!

Wednesday, November 2, 2011

Zonder titel

Er is een man, die.
Er is een man.
Ik voel weerzin. Hij verleidt
Mij tot voelen en ik voel
Verlangen tot liefde.
Schaamte. Angst.

Ook lust. Dat alleen
Is waar, eenvoudig, voorname lust.
Lust rein en zuiver,
Lust schuldeloos, lust ongeschonden,
Lust sereen, lust heilig,
Lust onaangeraakt.

Pervers is lust bevlekt door
Liefde , die zoete zonde van de ziel.
Ik kom ten val;
Veelvoudig huichel ik
Mijn biecht

Stella Trevin


De stoet was lang
Bij elke stap
Werd je een beetje doder
De boom boven het nog verse graf
Boog droef  zijn takken
Over je laatste mars
Ik wilde dat ik huilen kon.

Toen ze je lieten zakken
Brak door de wolken heen
Heel eventjes de zon.

Stella Trevin
Spring 2002


I can only watch
The world from here
Draw it in
To my magic circle
Piece by piece
Undo its contradictions
Structure, pattern it
Lay it out before me
In my cell.
I am not a conqueror
No traveller
I sit here and peer
At whatever comes my way
I draw it in
To my prison cell
Like a petty thief

Stella Trevin
March 1994

Wednesday, October 26, 2011



I know two of you
A public
A private
One. A couple.


Accomplished monster
Of sorts.
Could you lie with me
Teach me that
One, too?

Stella Trevin

Musica selecta

Shall I compare her to a symphony?
He said: I hear the sound and melody
Of many instruments, but never see
The plan that brings this lovely tune to me.

Herself alone would be the leading theme
Strong, contained, and ever haunting me
I never listened to a song so sweet
The way all notes so intimately meet

And make a whole in perfect harmony
She knows the players, sees their streaks
The setup of the orchestra, the sleek
Performance of a passing violin, it keeps

Defying what I know for real:
A type of music I can only feel

Stella Trevin
Spring 2001


April, but is it spring yet?
The snow hangs heavily
On the black and green branches
A bird scurries between the garbage cans.

You're sitting at my table, by the window
Reading one of my favorite books
The young light catches your golden hair
I need no longer search for your deepest self.

Most hidden is you face
You don't know how much I long for you
Your mind fixed on some other goal
How then my soul catches the essence of you.

You sigh and close the book again
Now we are together at the window
You say: April, you can tell by the light
And I've let go of you once more.

Stella Trevin
April 2001

Wednesday, October 19, 2011


You are so many people: as I hear
you in some woman's footstep in the street
or in a sound of voices somewhere near
and hold my breath each time I think
somebody fits your shape; or when I see
your smile on someone else's face or in
their eyes, and feel you in a lover's touch.
I know you can't be here and yet I cling
in fragments to whatever seems to keep
your absence real. I wouldn't mind so much
to miss the whole of you nor feel so in-
complete, but for the stubborn part of me
that finds it's wholeness in a broken thing
and looks for you in everyone I meet.

Stella Trevin
Winter 1992

The Wizard She

High up stands the wizard
Mountain high
Thundering thundering
Words into space

O, the Wizard She!
With naked face she turns the tide

So far walks the wizard
Desert far
Striding striding
Kicking the sand

O, the Wizard She!
With naked hands she heaves the stars

So fast runs the wizard
River fast
Chasing chasing
Coursing the past

O, the Wizard She!
With naked feet she beats the path

Deep down goes the wizard
Sea deep
Diving diving
Into her sleep

O, the Wizard She!
With naked thighs she is clasping me

Stella Trevin
Winter 1992

Sunday, October 9, 2011

Invitaton to dance

Can you hear my drum beat?
This tune, my loved one, is desire
Calling near. Devoid of words,
But speech at hart, does it not speak
To you? No mother tongue, say
Yours or mine, can strike its dire
Key at times at times it must be heard;
Too random is the pulse and sway
My pendulum of lust.Sound
Is motion darling, and I move
Faster as I lie and wait
For you to hear my fever pound.
Do get into my randy groove
Before the close, and get me laid?

Stella Trevin

No title

I am

I am sorry.
I cannot be someone witch I am not
I cannot give you more than I have got
I gave you all, but it got lost
And it could never be enough

I love you
I am sorry
I am


Two births I celebrate today
The day you you came into this world
And started breathing, drinking in the life
That only you know how to live your way.

Two births I celebrate today
The first of looks that made us understand

The gentle touch, the way you held my hand
How only you know how to to love this way.

Two births I celebrate today
And human love, which gave you life
And fate, which brought you to my world
Where only you know how to find the way

Stella Trevin
Winter 1999

Wednesday, September 28, 2011

Dichter's klacht

Ik kan verdomme niet schrijven
Al probeer ik het honderd keer weer
Ze zeggen: wie schrijven die blijven
Waarom lukt het mij dan niet meer?

Ik kan het papier niet verdragen
De pen kigt als lood in mijn hand
Ik voel mijn ideen vervagen
Mijn hersenen schuren als zand

Geen letter die zo op zijn plaats komt
Geen regel die hem daar houdt
Ik vergeet hoe het ritme zijn rijm vond
En mijn woorden zijn allemaal fout

Ik kon toch verdomme ooit dichten
Al vroeg ik het elke keer weer:
Ze zeggen: Wie schrijven die blijven
Waarom lukt het mij dan niet meer?

Stella Trevin

Sunday, September 25, 2011

On love and war

Now you've hit me, and I hit you back.
What's left for us but retreat for good?
Why should I care who launched the first attack,
Or keep recalling how at last I stood -
Or stooped - and gave up on both war and peace,
And would not fight you up although I could,
Not wanting even for your blows to cease
And end it all? The thought of hurting you.
To feel my fist leap leap out to strike your face
Again and and see your eyes contract in pain
And watch you fall, is more than I can take.
For all my righteous anger I'm ashamed:
You struck the first one and the last,
How do absolve myself of what has passed?

Stella Trevin.

Friday, September 23, 2011

No title

You are so many people: as I hear
you in some woman's footsteps on the street
or in a sound of voices somewhere near
and hold my breath each time I think
somebody fits your shape; or when I see
your smile on someone else's face or in
their eyes, and feel you in a lover's touch,
I know you can't be hear and yet I cling
in fragments to whatever seems to keep
your absence real. I wouldn't mind so much
to miss the whole of you nor feel so in-
complete, but for the stubborn part of me
that finds its wholeness in a broken thing
and looks for you in everyone I meet.

Stella Trevin

Wednesday, September 21, 2011

After the movie

I see you nightly at my bed,
Ghost-faced. You never look
The same. I cannot reach you and
You have no hands, instead
you touch me coldly with an iron hook.

You've come to rip me up and turn
my insides out and tear my heart to shreds.
You've come to eat.

I know

Since we're apart each night
You'll come to slaughter me and smile
At me in greed. I'll learn how to expect
the pain of torture and my insane death,

But not

How it's inflicted this time or next
Or where to look, or when
You will appear. You never seem
The same.

It's that.
Not just the pain I fear.

Stella Trevin

Thursday, September 15, 2011


Met een klap van de hamer was het voorbij
Nooit worden wij samen weer gelukkig en blij
Het kind is de dupe, wat moet ik nu doen?
Ik zou willen zuipen, maar dat is geen fatsoen
Hoe moet het nu verder, ik mis je zo erg
Ik zie de toekomst alleen als een berg
Hoe kun je toch weggan als ik van je houd
Wat is in Godsnaam mijn verschrikkelijke fout
Ik blijf aan je denken, dat houdt nooit meer op
Maar tegen jouw woede kan ik niet op
Nu zit ik alleen, maar ik laat toch geen traan
Als het zo moet, laat ik je gaan.

Stella Trevin
maart 2005


Je kreet rukte mijn kut uiteen,
Ik lanceerde je als een raket
Nu heb ik je voorgoed te leen
Je zwemt nog in je babyvet
Hoe moet dat gaan, waar gaat het heen
Een ogenblik niet opgelet
En je bent groot, sterk en gemeen
Net als je moeder, geloof je het?

Stella Trevin
November 2004

Lof der poezie

Lof der poezie

De dichter is het stiefkind van de wereld.
Hinkend op het slagveld, in zijn hand
Een witte vlag, doet hij zijn eer gestand
Als idioot, als nar, die ons nog iets wil leren.

Bespot door doodsgereutel, door lijken aan-
Gegrijnst, terwijl de zon door bloed verkleurt:
Ziet hoe de dichter met zijn waarheid leurt
En woord voor stichtend woord niet wordt verstaan.

Er helpt geen lieve moeder aan. Hij moet,
Hij zal zijn verzen in de werleld brengen
Zijn schamel lot tot na zijn dood verlengen
Al weet geen hond of mens wat hij hier doet.

De dichter is een stiefkind zonder huis.
Hoort toch zijn lied, want hij komt nooit meer thuis.

Stella Trevin
maart 2001


Je zit daar zo van God verlaten
op die stoel, je kunt met moeite praten.
Je kijkt naar me, ik bid dat je begrijpt
Wat ik bedoel. Ik ben ook niet wat ik lijk,
Maar ik vertel je talloze verhalen
Waaruit - hoop ik - de waarheid blijkt:

Wij zijn nog niet zonder genade
Ons eigen zelf buiten bereik
Niet iedereen zal ons verraden
En wij staan samen in de strijd.

Stella Trevin
juni 2002


Mijn moeder was een warme vrouw, ze rook
Naar oude wijn en walm van sigaretten
Als zij om zeven uur de fles op tafel
Zette: We dachten toen niet aan de dood.

Mijn moeder was een mooie vrouw, haar lach
Vertoonde een verwoest gebit, haar ogen
Waren groot, haar wangen wit
Er was toen nog geen sprake van het graf.

Mijn moeder was een goede vrouw, ze sliep
Met talloze mijnheren, ze zei altijd:
Al is het niets, je kunt er wat van leren.
Nu slaapt haar stille lichaam zes voet diep.

Haar roerig leven tot gemis verstaan
Zal ik mij tot mijn dood met haar verstaan.


Je cynisme maakte de liefde stuk
So verloor je je ziel en je levensgeluk
Nu blijf je alleen ongelukkig bestaan
Het doet je wel pij, maar je trekt je niets aan
Ik kan je niet helpen, ik ben maar een mens
Maar ik blijf hopen op mijn allerliefste wens.

Stella Trevin
maart 2005

Zomer (voor Ivan)

Al mijn bloemen hangen met hun kopjes
naar beneden. Dit waterloos bestaan
Maakt moedeloos en gelend blad geeft aan
Waarheen zijn gaan en dat hun leven op is.

Het grootogig madeliefje kijkt gestadig
Naar de grond, har dor geloken blad
Verhult haar blik, die eens zo stralend was.
Ik wend mij af. De wereld is niet aardig.

Ik neem een slok uit mijn nog volle glas
En peins: De tuin is zo van God verlaten
Geteisterd door de felle zon, geen water.
Ze weet al niet meer hoe het voorjaar was.

Ik leeg mijn glas en ga naar binnen, schuilen.
De regen komt te laat. Wat zal ik huilen?

Stella Trevin
maart 2001


April, maar is het voorjaar?
De sneeuw hangt zwaar
Op de zwart en groene takken
Een vogel scharrelt tussen de vuilniszakken.

Je zit aan tafel, bij het raam, en leest
Een van mijn liefste boeken
Het jonge licht gevangen in je zwarte haar
Ik hoef niet langer naar je diepste zelf te zoeken.

Het meest verborgene is je gezicht
Je weet niet hoe ik naar je kan verlangen
Je ogen op een ander doel gericht
Hoe dan mijn geest jouw eigenheid kan vangen.

Je zucht en slaat het boek weer dicht.
Nu staan we samen bij het raam
Je zegt: April, je ziet het aan het licht,
Ik heb je weer eens laten gaan.

Stella Trevin


Je bent zo kil en zo koud
Je zegt wel dat je van me houdt
Maar ik kan het niet meer van je voelen
Wat zou je nou in vredesnaam bedoelen
Ik ben nu wel de moeder van je kind
Maar wat je werkelijk van me vindt
Is een mysterie zoner hoop
Ik weet niet meer waar jij in gelooft
Ik weet alleen nog wie ik ben
Een gekke kenau met een scherpe pen.

Stella Trevin
december 2004


Ik laveer tussen afgrond en ondergang,
Ik balanceer.
Zo is mijn leven, heen en weer,
Een eb en vloed van wat ik weet en leer.

Een moment tussen afgrond en ondergang,
Je bent bang.
Zo gaat het leven, heen en weer,
Je weet niet beter en het duurt al zo lang.

Stella Trevin
Augustus 2002